اسفند 12, 1399

بازار خرید انلاین

مجله راهنمای خرید از اینترنت

خرید کفش

خرید کفش( تاریخچه + انواع کفش + لینک خرید)

در این مطلب قصد داریم در مورد خرید کفش صحبت کنیم که در ابتدا انواع کفش و لینک خرید هر کدام را برای شما بیان میکنیم. سپس به طور مختصر تاریخچه ساخت کفش را بررسی خواهیم کرد.

خرید کفش یک امر بسیار مهم و حساس می باشد. چون کفش یک وسیله برای محافظت و آرامش پای انسان است. کفش همچنین به عنوان یک وسیله تزئینی و مد مورد استفاده قرار می گیرد. طراحی کفش در طول زمان و از فرهنگی به فرهنگ دیگر بسیار متفاوت بوده است . ظاهری که در اصل به عملکرد آن گره خورده است. علاوه بر این ، مد اغلب بسیاری از عناصر طراحی را تعیین کرده است . مانند کفش های پاشنه بلند یا تخت.

کفش های معاصر از سال  2010 به بعد از نظر سبک ، پیچیدگی و هزینه بسیار تفاوت دارند. صندل ها ممکن است فقط از یک کف نازک و بند ساده تشکیل شده و با هزینه کم به فروش برسند. کفش های مد بالا که توسط طراحان معروف ساخته شده از مواد گران قیمت ساخته شده است و ساختاری پیچیده دارد . بعضی از کفش ها برای اهداف خاصی طراحی شده اند . مانند چکمه هایی که مخصوص کوهنوردی یا اسکی طراحی شده اند .

به طور سنتی ، کفش ها از چرم ، چوب یا بوم ساخته می شدند . اما ازسال 2010 به بعد ، این کفش ها به طور فزاینده ای از لاستیک ، پلاستیک و سایر مواد تولید شده از پتروشیمی ساخته می شوند. اگرچه پای انسان با شرایط مختلف آب و هوایی سازگار است . اما هنوز هم در معرض خطرات زیست محیطی مانند سنگهای تیز و درجه حرارت شدید است  که کفش در برابر آن محافظت می کند. بعضی از کفش ها به عنوان تجهیزات ایمنی پوشیده می شوند ، مانند چکمه های کف فولادی که در کارگاه های ساختمانی مورد نیاز است.

اجزاء کفش

 

کفش‌ها را از اجزای گوناگونی می سازند که مهم ترین آن ها عبارتند از:

  • رویه
  • کف‌های داخلی قابل تعویض
  • تخت بیرونی
  • توکاری: کاغذ یا مقواهایی که برای کلفت نشان دادن زیره، میان کف و زیره کفش چسبانده می‌شود.
  • مغزی: باریکهٔ چرمی نوارمانند که میان زیره و رویهٔ کفش دوخته می‌شود.
  • پاشنه

انواع کفش + لینک خرید

کفش ها را میتوان به چند طریق دسته بندی کرد:

1 – جنسیت

  • کفش زنانه
  • کفش مردانه
  • کفش بچگانه

 

 

2- نوع کفش

  • نیم بوت
  • بوت
  • گیوه
  • دمپایی
  • کفش رسمی
  • صندل
  • کفش ورزشی
  • کفش روزمره

 

 

تاریخچه کفش

 

اولین کفش های شناخته شده از پوست هستند. که قدمت آن ها حدود 7000 یا 8000 سال قبل از میلاد است . در جهان قدیمی ترین کفش چرمی ، ساخته شده از یک قطعه واحد از چرم یا پوست گاو با طناب چرمی در امتداد درزهای جلو و عقب ، در مجموعه غارهای آرنی-۱ در ارمنستان در سال 2008 پیدا شده است .  اعتقاد بر این است که قدمت آن به 3500 سال قبل از میلاد مسیح بر می گردد. کفش های اوتسی مرد یخی، مربوط به سال 3300 قبل از میلاد ، دارای پایه های پوست خرس قهوه ای ، پانل های جانبی پوست گوزن و یک تور رشته ای پوست بود که دور پا محکم می شد. کفش Jotunheimen در ماه اوت 2006 کشف شد. باستان شناسان تخمین می زنند که این کفش چرم بین 1800 و 1100 قبل از میلاد ساخته شده بوده است.

تصور می شود كه ممكن است مدتها قبل از این كفشها استفاده می شده است . اما از آنجا كه مواد مورد استفاده بسیار فساد پذیر بودند ، یافتن شواهدی از ابتدایی ترین كفشها دشوار است.  با مطالعه استخوان های انگشتان کوچکتر پا (در مقابل انگشت شست) ، مشاهده شد که ضخامت آنها تقریباً از 40،000 تا 26،000 سال پیش کاهش یافته است. این امر باعث شد که باستان شناسان استنباط کنند که پوشیدن کفش منجر به رشد کمتر استخوان و در نتیجه آن انگشتان پا کوتاه و نازک شده اند.  این طرح های اولیه بسیار ساده طراحی می شدند ، و صرفاً برای محافظت از پا در برابر سنگ ، آوار و سرما بودند.

بسیاری از بومیان اولیه آمریکای شمالی نوع مشابه کفش را می پوشیدند که به موکاسین معروف است . این کفش ها تنگ و دارای کف نرم هستند که به طور معمول از پوست یا چرم یا بیسون ساخته می شدند.

انواع کفش ها در گذشته:

با شروع توسعه تمدن ها ، صندل های چوبی  پوشیده شدند. این عمل به تصاویر آنها در نقاشی های دیواری مصر باستان از 4000 سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد . یک جفت که در اروپا یافت شد از برگهای پاپیروس ساخته شده بود و قدمت آن تقریباً 1500 سال است. آنها همچنین در قرن اول عصر مشترک در اورشلیم استفاده می شدند. صندل های تنگ در بسیاری از تمدن ها پوشیده شده و از مواد متنوعی ساخته شده اند. صندل های مصر باستان از پاپیروس و برگ خرما تهیه می شدند. ماسایی در آفریقا بودکه  آنها از پوست دباغی نشده ساخته شده بود. در هند آنها را از چوب تهیه می کردند. در چین و ژاپن از کاه برنج استفاده می کردند. از برگهای گیاه سیزال برای تهیه ریسمان صندل در آمریکای جنوبی استفاده می شد در حالی که بومیان مکزیک از گیاه یوکا استفاده می کردند .

بسیاری از مردم در دوران باستان ، مانند مصری ها ، هندوها و یونانیان ، نیاز چندانی به کفش نمی دیدند و بیشتر اوقات پا برهنه بودن را ترجیح می دادند. مصری ها و هندوها از کفش های زینتی ، مانند یک کفش کف پا که به “کلئوپاترا” معروف است ، استفاده کردند که هیچ گونه محافظت عملی برای پا نمی کند. یونانیان باستان کفش ها را عمدتاً خودخواهانه و غیر ضروری می دانستند. کفشها در تئاتر به عنوان ابزاری برای افزایش قد پوشیده می شدند و بسیاری ترجیح می دادند پابرهنه بروند. ورزشکاران در بازی های المپیک باستان پابرهنه شرکت می کردند. حتی  قهرمانان نیز در درجه اول پا برهنه به تصویر کشیده شدند ،جنگجویان هوپلیت با پاهای برهنه جنگ می کردند و اسکندر بزرگ امپراطوری وسیع خود را با ارتشهای پابرهنه فتح کرد. همچنین اعتقاد براین است که دوندگان یونان باستان پابرهنه دویده اند.

کفش نشان قدرت و وجه تمایز افسران در روم:

لباس رومی به عنوان نشانه ای از قدرت و کفش به عنوان یکی از ضروریات زندگی در جهانی متمدن قلمداد می شد ، اگرچه بردگان و مبتلایان معمولاً پابرهنه می رفتند. برای سربازان رومی کفش های کایرال (کفش چپ و راست متفاوت) صادر می شد. کفش های سربازان برای افزایش عمر چرم ، افزایش راحتی و ایجاد کشش بهتر ، کفی های پرچ شده داشتند. طراحی این کفش ها همچنین درجه افسران را مشخص می کرد. هرچه علامت پیچیده تر و بالاتر از روی پا باشد ، درجه سرباز بالاتر است. در مورد كفشهایی كه در كتاب مقدس پوشیده شده اند اشاراتی انجام شده است.

کفش نماد ثروت در یونان :

از حدود 4 سال قبل از میلاد ، یونانی ها شروع به پوشیدن کفش نمادین کردند. اینها به شدت تزئین شده بودند تا وضعیت فرد پوشیده را به وضوح نشان دهند. کورتسانها کفشهای چرمی رنگی با رنگهای سفید ، سبز ، لیمویی یا زرد و زن جوان نامزد یا تازه ازدواج کرده کفشهای سفید خالص می پوشیدند. به دلیل هزینه برای روشن شدن چرم ، کفش های سایه روشن تر نمادی از ثروت در طبقه بالا بودند. غالباً کف پا با یک پیام حک می شود تا روی زمین نقش ببندد. کفش دوز ها در این زمان به جهت مشهور شدن کفاشان یونانی در امپراتوری روم به حرفه ای قابل توجه تبدیل شدند.

کفش معمولی در قرون وسطی اسپادریل بود . این صندل با کف جوت بافته شده و قسمت بالایی پارچه ای است و اغلب شامل بندهای پارچه ای است که به دور مچ پا بسته می شوند. این اصطلاح فرانسوی است می آید . این کفش از اوایل قرن سیزدهم در منطقه کاتالونیا اسپانیا منشأ می گرفت و دهقانان معمولاً در جوامع کشاورزی این منطقه از آن استفاده می کردند.

دوران صنعتی

کفش سازی در اواسط قرن هجدهم تجاری تر شد ، زیرا به عنوان یک صنعت گسترش یافت . انار های بزرگ شروع به تهیه کفش کردند که توسط بسیاری از تولیدکنندگان کوچک این منطقه ساخته شده بود.

تا قرن نوزدهم ، کفش سازی یک کار دستی سنتی بود ، اما در پایان قرن ، این فرآیند تقریباً کاملاً مکانیزه شد و تولید آن در کارخانه های بزرگ انجام می شد. علی رغم دستاوردهای آشکار اقتصادی تولید انبوه ، سیستم کارخانه بدون تمایز فردی بود که کفاش سنتی می توانست کفش تولید کند.

کفش‌های قدیمی ایرانیان در انواع چاروق، گیوه، نعلین، اروسی، سگکی، صندل، قُندره و دهان‌دولچه‌ای ساخته می‌شد. به نوعی پاشنهٔ کفش که با چرم و میشَن (چرم بز) و مانند آن ساخته بشود «نعلَکی» می‌گویند.